[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: تمام شماره‌ها :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: تماس با ما :: English ::
:: دوره 7، شماره 1 - ( بهار 1394 ) ::
جلد 7 شماره 1 صفحات 0-0 برگشت به فهرست نسخه ها
ارائه روشی بهینه برای مسیریابی انتقال مصدومان مبتنی بر زلزلۀ احتمالی (نمونۀ موردی: شهر تبریز)
معصومه قاسمی، محمدعلی سالکی ملکی*
چکیده:   (1455 مشاهده)

مقدمه: زلزله به عنوان یکی از مهم‌ترین ناملایمات طبیعی زمین، همواره در زمان کوتاهی، خسارات غیرقابل جبرانی را به پیکره سکونتگاه‌های بشری وارد ساخته است. یکی از مهم‌ترین مسائلی که بعد از زلزله با آن مواجه می‌شویم انتقال مصدومان و حادثه‌دیدگان زلزله به اماکن امن و مراکز درمانی است. بعد از زلزله، سیستم حمل و نقل شهری به عنوان مأمن و راهی برای حمل و نقل امدادی، اطفای حریق و مانند آن عمل می‌کند. شهر تبریز یکی از شهرهای بزرگ و مهم ایران است که در جایگاه پهنه با خطر بسیار بالای زلزله قرار دارد. مجاورت با گسل تبریز و وجود سرمایه‌های عظیم صنعتی، فرهنگی و تاریخی، شهر تبریز را به عنوان خطرناک‌ترین شهر از نظر خطر زمین‌لرزه معرفی می‌کند. وجود بافت‌های فرسوده زیاد همراه با معابر تنگ و باریک با عرض کم و لزوم صرفه جویی زمان در امداد‌رسانی، لزوم یک مسیریابی بهینه برای تخلیۀ آسیب‌دیدگان زلزله را در این شهر اثبات می‌کند.
روش: مدل اصلی به کار رفته در این مقاله مدل تحلیل شبکه است که از توابع طول مسیر، سرعت حرکت در مسیر، نوع مسیر و موانع موجود در مسیر و شاخص closeness در آن استفاده شده است. علاوه بر توابع مورد استفاده در مدل عوامل و معیارهایی از قبیل ظرفیت مراکز درمانی، خطرپذیری مکان و... نیز در فرایند تحقیق دخیل بوده است. روش تحلیل شبکه در این تحقیق به صورت یک فرایند سلسله مراتبی4 مرحله‌ای است.
یافته‌ها: نتایج به دست آمده نشان می‌دهد که زمان انتقال مصدومان از 3 الی 30 دقیقه در نوسان است و میانگین آن معادل 14/8 دقیقه است. در زمینۀ مراکز درمانی و میزان مراجعات می‌توان گفت که بیمارستان ارتش، سینا، 29 بهمن و شهریار به دلیل قرار گرفتن در مسیر تقاطع‌های غیر همسطح یا دوری از مراکز بحران بدون مسیر (مراجعه) و بیمارستان‌های کودکان، امام رضا (ع) و شمس به دلیل نزدیکی بیشتر به مراکز بحرانی و قرار گرفتن در مسیر بهینه دارای 2 مسیر (مراجعه) هستند.
نتیجه‌گیری: در یک نتیجه‌‌گیری کلی می‌توان گفت زمان به دست آمده در این تحقیق برای حمل مصدومان به مراکز درمانی بهینه نیست و باید بازنگری اساسی در جانمایی مراکز درمانی نسبت به مراکز بحران و خطر صورت گیرد.
 

واژه‌های کلیدی: : زلزله، تحلیل شبکه، شاخص closeness، مسیر.
متن کامل [PDF 616 kb]   (352 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: پژوهشی
ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

CAPTCHA code


XML   English Abstract   Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Ghasemi M, Saleki Maleki, M A. Provide an optimum method for relief routing to transfer potential earthquake injured (case study: the city of Tabriz). 3. 2015; 7 (1)
URL: http://jorar.ir/article-1-208-fa.html

قاسمی معصومه، سالکی ملکی محمدعلی. ارائه روشی بهینه برای مسیریابی انتقال مصدومان مبتنی بر زلزلۀ احتمالی (نمونۀ موردی: شهر تبریز). فصلنامه علمی پژوهشی امدادونجات. 1394; 7 (1)

URL: http://jorar.ir/article-1-208-fa.html



دوره 7، شماره 1 - ( بهار 1394 ) برگشت به فهرست نسخه ها
فصلنامه علمی پژوهشی امداد و نجات Quarterly Scientific Journal of Rescue and Relief
Persian site map - English site map - Created in 0.08 seconds with 32 queries by YEKTAWEB 3858