fa رویکردهای نوین در مدیریت بحران و کاهش خطرپذیری بلایا سایر موارد مرتبط با بحران، حوادث وامدادونجات Other matters related to crisis, disasters and rescue & relief آموزشی Educational article <div style="text-align: justify;"><span style="font-size:13pt"><span style="text-justify:kashida"><span style="text-kashida:0%"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span new="" roman="" style="font-family:" times=""><span lang="AR-SA" style="font-size:12.0pt"><span b="" lotus="" style="font-family:">مقدمه: تلاش‌های بشری برای مقابله با حوادث و بلایای طبیعی در عصر جدید دارای سه مرحله و رویکرد می‌باشد. مرحله و رویکرد اول مبتنی بر ارایه کمک‌های اضطراری و امداد و نجات هزمان با تأسیس سازمان‌های بین‌المللی مانند فدراسیون بین‌المللی جمعیت‌های صلیب‌سرخ و هلال‌احمر در اوایل قرن بیستم شکل گرفت. این مرحله تا زمان جنگ جهانی دوم استمرار یافت و از طریق آن کمک‌های امدادی و بشردوستانه به آسیب‌دیدگان ارایه می‌گردید. مرحله و رویکرد دوم پس از جنگ جهانی دوم و در فضای غلبه گفتمان‌های علمی و فنی و مکاتب رشد و توسعه و رفتارگرایی پس از جنگ در آمریکا، اروپا و سپس سراسر جهان گسترش یافت. برپایه این رویکرد برای گریز از آثار مخرب حوادث و بلایا پییشگیری از بروز چنین فجایعی از طریق کاربرد دستاوردهای علمی و مهندسی در ساخت و توسعه محیط مصنوع انسان مانند ابنیه، راه و شهرسازی در اولویت قرارگرفت. رویکرد علمی و مهندسی در مدیریت بحران تا دهه هشتاد میلادی رویکرد غالب و اساسی به شمار می‌رفت و سازمان‌های مسئول بین‌المللی مانند سازمان ملل متحد آن را به عنوان یک اصل در برنامه‌های خود قرار دادند.</span></span></span></span></span></span></span></span></div> <span style="font-size:13pt"><span style="text-justify:kashida"><span style="text-kashida:0%"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span new="" roman="" style="font-family:" times=""><span lang="AR-SA" style="font-size:12.0pt"><span b="" lotus="" style="font-family:">از اوایل دهه هشتاد میلادی و با تشدید مشکلات در بسیاری کشورها و جوامع در حال توسعه و توسه نیافته ناشی از شکست برنامه‌های توسعه‌ای نامتوازن و غیرمنطبق با ساختارهای محلی مانند مهاجرت روستاییان، حاشیه‌نشینی شهرها، تراکم جمعیت، ساخت و ساز غیر قانونی و فقدان قانونگذاری مناسب و نظارت بر اجرای قانون و نیز تخریب محیط زیست بر خسارت و تلفات ناشی از حوادث و بلایای ناشی از مخاطرات طبیعی افزوده شد.</span></span></span></span></span></span></span></span><br> <span style="font-size:13pt"><span style="text-justify:kashida"><span style="text-kashida:0%"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span new="" roman="" style="font-family:" times=""><span lang="AR-SA" style="font-size:12.0pt"><span b="" lotus="" style="font-family:">حوادث و بلایای دهه هشتاد میلادی نشان‌دهنده آن بود که رویکرد علمی و مهندسی برای مقابله با حوادث و بلایا کافی نبوده و اساس به عوامل و متغیرهای انسانی در پیشگیری و مقابله با حوادث توجه کافی نشده‌است. در نتیجه مرحله و رویکرد سوم به نام رویکرد اجتماعی مدیریت بحران از اواخر دهه هشتاد و اوایل دهه نود میلادی بتدریج در سطح جهانی شکل گرفت. این رویکرد که تأکید اصلی را بر کاهش خطرپذیری محیط فردی و اجتماعی انسان در برابر حوادث و بلایای طبیعی قرار می‌دهد هم اکنون رویکرد غالب و فراگیر در سطح بین‌الملل و بسیاری از کشورهای جهان است.</span></span></span></span></span></span></span></span> <div dir="ltr" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span style="font-size:16px;"><span style="unicode-bidi:embed"><b>INTRODUCTION</b>: Human efforts to deal with natural disasters and accidents in the modern era have three stages and approaches. The first stage and approach was based on providing emergency aid and relief and rescue, which was formed at the same time as the establishment of international organizations such as the International Federation of Red Cross and Red Crescent Societies (IFRCS) in the early twentieth century and continued until World War II, through which relief and humanitarian aid was provided to the victims. The second stage spread after World War II and in the atmosphere of dominance of scientific and technical discourses and schools of growth and development and behaviorism after the war in America, Europe and then throughout the world. Based on this approach, in order to avoid the destructive effects of accidents and disasters, the prevention of such disasters through the application of scientific and engineering achievements in the construction and development of the man-made environment such as buildings, roads and urban development was given priority. The scientific and engineering approach to crisis management was considered the dominant and fundamental approach until the 1980s, and responsible international organizations such as the United Nations included it as a principle in their programs. The events of the 1980s showed that the scientific and engineering approach was not sufficient to deal with accidents and disasters. As a result, a third approach, called the social approach to crisis management, was formed, whose main emphasis is on reducing the vulnerability of the individual and social environment of humans to natural accidents and disasters, and it is now the dominant and pervasive approach at the international level and in many countries around the world.</span></span></span></div> New approaches, Natural disasters, Crisis management, 107 110 http://jorar.ir/browse.php?a_code=A-10-1-110&slc_lang=fa&sid=1 Mostafa Mohaghegh مصطفی محقق 100319475328460013629 100319475328460013629 Yes Senior United Nations Advisor on Disaster Risk Management, Tehran, Iran